School

Toen de school van mijn zoon en dochter de oude inboedel verkocht, heb ik niet getwijfeld om met twintig stoeltjes huiswaarts te keren.
Had ik al een plan? Nee zo werkt het bij mij niet, tot grote wanhoop van mijn man. De stoeltjes hebben eerst maanden kriskras door het huis gestaan. Tot ik op een regenachtige dag het boormachine ter hand nam en een gat boorde. En nog een en nog een. Langzaam maar zeker werd het duidelijk wat de stoeltjes me wilden vertellen.

ADHD

Een stoel is een object, een gebruiksvoorwerp waar je op gaat zitten. Om te rusten, te eten, te werken, te wachten. Maar een stoel is zoveel meer: frustratie omdat je stil moet zitten, ongeduld omdat wachten me niet goed afgaat. Ik was een wiebelkind, een stoel was voor mij een ding waar je op kunt balanceren, je benen rond kon draaien, achterstevoren met je buurman babbelen. Nu noemen ze dat ADHD, in mijn tijd was ik gewoon een lastig luidruchtig kind dat elke dag minstens een half uur op de gang doorbracht.
Dat is nooit veranderd en toen ik door ziekte veroordeeld werd tot rusten en doseren was daar de frustratie weer. Ik wil vooruit en niet wachten, rusten en zeker niet stilzitten.